Op de vierde zaterdag van september wordt “De Thaisner DörpsRun” gehouden. Bij deze altijd goed georganiseerde en gezellige loop deden op verschillende afstanden runplougers mee. Op de 4 mijl waren dat Tineke, Joost en Jan Helmantel, bij de 10 km Fred en Frouk en bij de de halve stonden Mark en Jac aan de start.
Helaas had ik geen tijd om de binnenkomst van de halve te zien, wel zag ik dat Jac het even zwaar had. Zelf liep ik een lekker rondje en bij de finish trof ik Tineke en Joost aan, die ook al binnen waren. Jan was toen met zijn laatste km bezig.
Dit was de 19 de keer, in de planning voor de 20 ste keer het volgend jaar staat een marathon op het programma. Hiervoor lopen de voorbereidingen al. Wil je dicht bij huis eens een marathon lopen, noteer deze dan.
Opeens spotte ik op loopjeloopje.nl: Dik doen in de Toen. Niet alleen de naam trok mijn aandacht maar ook het feit; maximaal 30 deelnemers. Ik hou niet zo van grote mensen massa’s dus dit was mijn evenement! Redelijk impulsief ingeschreven om te voorkomen dat ik zou gaan twijfelen.
En zoals wel vaker was de afstand niet zo zeer het punt maar alles eromheen, Dik doen in de toen zegt het al elke deelnemer moest wat lekkers maken zodat er een groot buffet ontstond. Zelf een grote schaal poffertjes en poedersuiker meegenomen, die na afloop ook leeg was en eigenlijk was alles nagenoeg op.
Een kleine impressie van wat er zoal was: wraps, fruit, sushi, quiche, taart, pasta, kwark, chips, snoep etc etc Een leuk detail uit de wedstrijd briefing: “Het is verplicht om na elke ronde het epi-eet-centrum aan te doen en iets te consumeren — bij nalaten volgt onherroepelijke diskwalificatie.” Tevens de aanvullende info ter plaatse en je moet erbij zitten en rustig de tijd voor nemen.
En de Toen slaat op de start/finish locatie de prachtige Tuinindestad. Zo begonnen we om 10.00 uur aan het eerste rondje van 10 kilometer waarna we wat lekkers konden pakken, en dit herhaalde zich 5x met telkens een andere route van 10 kilometer. Tussen door beperkt genuttigd maar er zeker van genoten en na de laatste ronde kon de lintworm even goed gevoerd worden.
Gelukkig was ik mij deze keer goed bewust van mijn eigen valkuil, te hard starten, dus ik koos er voor om maar ergens aan te haken zolang het maar langzamer zou gaan dan 6.00 min/km, grote voordeel hiervan was dat ik ook niet op de GPX hoefde te lopen aangezien ik daar nog geen ervaring mee had.
Uiteindelijk volbracht ik de 50 kilometer in 6 uur 15 minuten inclusief eetpauzes, al met al kwam ik door dit concept nog best wel fris en fruitig over de streep. “Dit smaakt naar meer”, vind ik dan een leuke om mee af te sluiten.
De Runploug was goed vertegenwoordigd bij de run op woensdagavond 4 juni in Middelstum. Tineke, Tinette en Emma schreven zich in voor de 5 km. Henk, Jac, Mark, Rick, Frouk, Elsbeth, Erwin, Jan P. en José gingen voor de 10 km. Het was perfect loopweer en onze topper Emma wist als eerste in haar categorie over de finish te komen!
De route was vanaf het ijsbaanterrein naar de Trekweg langs het Boterdiep en liep verder richting de voormalige Borg Ewsum, vervolgens door het Middelstumerbos weer naar het dorp waar je langs de Trekweg de snelste lopers van de 10 km tegenkwam in hun tweede ronde. Dit is bijzonder leuk aan deze route. Er was een mooie afwisseling tussen verharde wegen en schelpenpaden.
Dick, Riekie en Diesel (!)moedigden ons aan in de laatste 500 meter en Erwin, Elsbeth, Henk, Frouk en José wisten samen te finishen.
Emma mocht het podium beklimmen om haar prijs voor de eerste plaats in ontvangst te nemen. Het was al met al een sportieve avond vol gezelligheid. Dank aan de organisatie van de Hippolytusrun voor het goed verzorgde evenement met heerlijk vers fruit, eierkoeken en een Ten Boerster bol van onze eigen warme bakker.
Klik op de foto hieronder voor de foto’s gemaakt door Herman Rinket
Leuk om aan een eerste editie mee te doen. Ook Monique, Elsbeth, Ewin en Frouk voor de halve en Jeroen voor de 10 km dachten dat ook.
Vanaf 9.00 uur klonk het eerste startschot: de 10 kilometer, met een mooi deelnemersveld van zo’n 2.000 lopers. De Zernike Campus vormde het kloppend hart van deze dag, en de bedrijvigheid is enorm. De regen viel mee en de sfeer was onverminderd goed. Onder het toeziend oog van supporters langs de lijn zetten de deelnemers koers richting het noorden van de stad. Ze renden langs moderne universiteitsgebouwen en via groene stroken, waarbij Groningen zich liet zien in al haar veelzijdigheid. Vervolgens gingen de deelnemers richting het centrum, naar de Vismarkt.
Om 10.00 uur was het tijd voor het hoofdonderdeel: de Halve Marathon. Met maar liefst 6000 deelnemers was de afstand volledig uitverkocht We lopen allemaal voor hetzelfde doel – samen de halve marathon lopen door Groningen. De route slingerde door het noordelijke stadsgebied, langs Dokwerd, het Reitdiep en weer terug via de Zonnelaan richting het centrum, Vismarkt en plantsoen en dan naar de finish.
De loop was in zijn geheel goed georganiseerd, veel drinkposten. Ook enthousiast publiek langs de route in en ook buiten de stad. Ook in de media veel lovende woorden. Reken volgend jaar maar op de tweede editie.
Op donderdag 22 mei stond Ten Post in het teken van de jaarlijkse Meulnloop, en ook dit jaar was de Runploug oet Garrelsweer met 19 deelnemers goed vertegenwoordigd.
Met enthousiaste lopers aan de start van zowel de 5 als de 10 kilometer liet onze vereniging zich van haar sportiefste kant zien. Zelfs de spreker met microfoon was een lid van de vereniging.
Onder het genot van prima loopweer en een gezellige sfeer hebben onze leden mooie prestaties neergezet. Voor sommigen was het een rustig loopje ter voorbereiding op de halve marathon aanstaande zondag in Groningen, voor anderen een kans om hun persoonlijk record aan te scherpen maar voor iedereen was het vooral een avond vol loopplezier en saamhorigheid.
Dank aan de organisatie van de Meulnloop voor het goed verzorgde evenement, en natuurlijk aan alle supporters langs de kant. We kijken alweer uit naar de volgende loop
Garrelsweer, verslag door Ronald Middernacht, 5 mei, was het moment waarop het bevrijdingsvuur in Wageningen werd ontstoken, dit was het startmoment van de Bevrijdingsvuurestafette. Op de toegangsweg naar het 5 mei – plein in Wageningen waar 80 jaar geleden, in Hotel “De Wereld” de capitulatie is getekend, hadden zich meer dan 5000 deelnemers verzameld uit meer dan 250 gemeentes.
In de voorliggende uren waren alle teams uit heel Nederland neergestreken in Wageningen met dezelfde intentie, het vuur terugbrengen naar je eigen woonplaats/gemeente. Doordat de teams die de grootste afstand moesten overbruggen als eerste mochten starten kwamen we met diverse omliggende plaatsen uit Groningen bij elkaar in het startvak waar dan ook spontaan het “Grunnings Laid” werd ingezet wat op vele spontane reacties uit het publiek kon rekenen en met respect gekeken werd naar welke uitdaging we aangingen.
Exact om middernacht kregen de teams, als ze over het 5 mei – plein kwamen, een fakkel, ontstoken door het bevrijdingsvuur, overhandigd. Dit was voor ons hét starsein voor een twaalf uur durende estafette. Om het vuur “veilig” naar Garrelsweer te krijgen hadden we ervoor gekozen om een stormlamp mee te nemen zodat we het vuur brandend konden houden.
Om de ruim 215 km binnen deze tijd te volbrengen was er een schema gemaakt van lopers en fietsers die afwisselend een deel van de route voor hun rekening namen. Met een drietal busjes en 18 deelnemers zijn we de nacht ingegaan. Het 1e uur hardlopen, daarna 2 uur fietsen. Deze cyclus werd een aantal keren herhaald volgens een strak schema. We hadden geluk met het weer, geen regen en weinig wind (afgezien van de laatste kilometers) en temperaturen in de nacht heel koud maar overdag prima te doen. Het was ook een bijzondere ervaring om midden in de nacht te fietsen te lopen.
Zonder tegenslagen kwamen we in Loppersum aan bij het laatste wisselpunt. Hier konden zich nog hardlopers aansluiten die het laatste deel van de route mee wilden lopen.
Nadat we met het meegenomen vuur enkele fakkels hadden ontstoken en onderweg bij een drietal oorlogsmonumenten hadden stilgestaan kwamen we om half één aan bij dorpshuis Weersterheem in Garrelsweer.
Het Dorpshuis had in samenwerking met Dorpsbelangen, de Historische Vereniging Garrelsweer en de Runploug een programma opgezet rondom het Dorpshuis. De dag begon met een historische rondleiding door Garrelsweer en bij terugkomst kon men de estafettelopers op een scherm in het dorpshuis zien waar ze zich bevonden op de route. Het geheel werd muzikaal omlijst door de “Post-Its” uit Groningen.
Na een ronde over te baan stond wethouder Pier Prins bij de schaal om het bevrijdingsvuur in ontvangst te nemen. Na een kleine toespraak van hem werd de vlam overhandigt en het vuur ontstoken waarna het Wilhelmus werd ingezet.
Na dit officiële moment was er in het dorpshuis de gelegenheid om aan te schuiven bij de Bevrijdingslunch. Hier kon door iedereen die deelgenomen had aan één van de activiteiten of zich verbonden voelde met de beleving van deze dag aanschuiven. Met ca. 80 mensen konden we terugkijken op een geslaagde dag realiserend dat we 80 jaar bevrijd zijn en dat de sociale verbondenheid een belangrijk aspect is in onze samenleving. Wij houden de goede herinneringen vast
Klik hieronder voor meer foto’s die zijn gemaakt gedurende de nacht en dag
Uw speciale reporter heeft zich afgelopen weekend wederom aan de andere kant van de Waddenzee gewaagd. Deze maal om zich eens te verdiepen in een alternatief, of voor de die-hards een aanvulling op zijn of haar hardloopkalender. De bestemming was deze keer het nog altijd mooie en tevens rustigste waddeneiland Vlieland. De missie was de 21,1 km van de Vuurtorenloop te gaan doen.
Daar Vlieland al meer dan 40 jaar “ons” eiland is zijn wij reeds op de vrijdag met het hele gezin, inclusief aanhang en kleinkinderen, naar Vlieland getogen met de goedgezinde weergoden in ons kielzog.Na een verfrissende duik in de Noordzee op zaterdagochtend was dit de opstap naar een zonovergoten zaterdag met een heerlijke fietstocht naar “Het Posthuys”.
De zondag begon iets minder met een druilerige regen. Echter tegen het eind van de ochtend brak de zon wederom door maar wat er bleef was de straffe wind die blies met een krachtje 4 tot 5 uit het westen. Dit was gezien de ligging van het parkoers niet geheel gunstig. De lopers vanuit ons gezin bestonden naast mij uit mijn beide zoons en één van mijn schoondochters. Gezien het parkoers was een schema van 5.30 min/km mogelijk maar wel uitdagend.
Startend aan de oostzijde van het dorp Oost-Vlieland ging het direct door de duinen naar de oostkant van het eiland. Hier gingen we de duinen over en het strand op om de gehele oostkant van het eiland te ronden, tot aan de jachthaven. Hier was eigenlijk geen enkele gelegenheid om op een harde ondergrond te lopen wat direct al een aanslag was op je krachten. De gedachte om vervolgens op een verharde ondergrond wat te herstellen werd tenietgedaan door de al eerder gememoreerde wind. Net buiten het dorp aan de westzijde van het dorp ligt op de “Vuurboetsduin” een heel schattig vuurtorentje maar de weg ernaartoe . . . een verzoeking. Na de afdaling gingen we aan de noordzeekant de duinen in waar we ca. 5 km constant tegen de wind ingelopen hebben in een heuvelachtig landschap. Daarna bogen we af richting de waddenkant van het eiland om vervolgens met de wind in de rug parallel aan de Waddenzee weer richting het dorp te rennen. Echter vlak voor het dorp was er een afslag richting de vuurtoren, die daar zo schilderachtig mooi bij stond dat deze absoluut niet genegeerd kon worden en aldus wederom bezocht werd door alle lopers. Vanaf deze zijde was de klim minder stijl maar wel langer en na ca. 18 km heb je het dan eigenlijk wel een beetje gehad. Na de ronden van de vuurtoren waren er na de afdaling enthousiaste aanmoedigingen van het gezin wat ons door de laatste kilometers moest helpen, dit was nog een hele opgave. Moegestreden kwam ik na 1.56.30 uur over de finish maar wel voldaan net als de rest van de gezinsleden die meededen.
Na ons tegoed gedaan te hebben aan een biertje en een vette hap lagen we vroeg in het mandje om maandags weer de overtocht te maken richting huis. Maar het was zeker niet de laatste keer dat we deze overtocht gemaakt hebben zowel in sportief opzicht niet als in gezinsverband niet.
Blijft echter de vraag welke van de 3 halve marathons, Berenloop, Adventurerun of de Vuurtorenloop, nu de zwaarste is van de 3. Ik geef de Vuurtorenloop een goede kans . . .
Wat doe je wanneer je collega’s uit Hoogeveen vragen wanneer je ook een keer de Cascaderun komt lopen. Je regelt een startbewijs en gaat voor de 10 mijl.
Geen idee wat ik kan verwachten, maar dat zie ik wel. Volgens de site zorgen duizenden toeschouwers veel muziek voor een fantastische sfeer. Ik ga het beleven. Zondag rond 13.35 start ik in startvak B.
Op tijd ga ik naar Hoogeveen, gelukkig kan ik dichtbij het centrum parkeren. Eerst het centrum verkennen, kijken waar de start en finish is. De sfeer is al goed. Het weer ook. Het is een mooie gevarieerde route langs de vaart waar de wind stevig is. Stukje door het bos en zo weer naar het centrum. De laatste 3 km lopen we samen met de 5 mijl. Dit vind ik minder succesvol want het is een heel grote groep, lastig om lekker door te lopen. De laatste km door het centrum kan ik nog weer wat aanzetten en komt de finish in zicht. Een versnapering halen en met de meute meelopen naar de parkeerplaats.
Het is een mooie sfeervolle loop, veel publiek en muziek, kortom heel gezellig. Weer een loop die van de lijst kan worden gestreept.
Een record aantal loopgroepen verspreid bevrijdingsvuur naar 201 gemeenten
In de nacht van 4 op 5 mei wordt in Wageningen, de Stad der Bevrijding, traditioneel het Nationaal Bevrijdingsvuur ontstoken tijdens ‘Vuur van de Vrijheid’. Aan het einde van ‘Vuur van de Vrijheid’ start de Nationale Bevrijdingsvuurestafette.
5.000 estafettelopers uit 229 loopgroepen (een record) verspreiden het Nationale Bevrijdingsvuur naar 201 gemeenten, waarmee ruim twee derde van Nederland wordt bereikt in dit unieke jubileumjaar. De deelnemers lopen de hele nacht met het Bevrijdingsvuur in estafette naar hun thuisgemeente.
Ook Runploug Garrelsweer doet mee!
De Runploug uit Garrelsweer is een enthousiaste club hardlopers waartussen ook enkele fietsfanaten zitten. In deze mix van in totaal 20 personen inclusief begeleiding gaan we de ruim 200 km afleggen in de nacht van 4 op 5 mei om het bevrijdingsvuur van Wageningen naar Garrelsweer te brengen. Aan het begin van de middag zal het bevrijdingsvuur symbolisch ontstoken worden bij het dorpshuis “Weersterheem” in Garrelsweer.
Hét symbool voor leven in vrede en vrijheid Het vuur symboliseert de bevrijding van Nederland, draagt bij aan de boodschap van vrede en vrijheid en is een belangrijk moment in de overgang van het herdenken op 4 mei en het vieren & koesteren van de verkregen vrijheid op 5 mei.
Bevrijdingsvuur volgt route van de bevrijding
Het vuur is afkomstig van de stranden van Normandië, daar waar op 6 juni 1944 de geallieerden de bevrijding van Europa in gang zetten. Sinds 1946 halen Eindhovense wielrenners het bevrijdingsvuur op in de eerste bevrijde Franse stad, Bayeux.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van de website, gaan we er vanuit dat ermee instemt.
