Verslag van Ronald
Zaterdag 31 januari 2026 zal voor deze editie van de “Rondje Roege Baarg” de analen ingaan als de meest zware tocht tot nu toe. Dit kan ik makkelijk schrijven omdat dit mijn eerste keer was dat ik meegedaan heb en zal waarschijnlijk weerlegd worden door mensen die eerder deelgenomen hebben en dit, vanzelfsprekend, ook van hun tocht vonden, but “never the less . . .”, het was een tocht door een prachtig gebied waar we door plaatsen als Ter Wupping, Veele en Wessinghuizen zijn gekomen. Nou, ik had van twee van de drie nog nooit gehoord.
Vooraf hadden zich een zestal enthousiastelingen opgegeven, te weten: Frouk, Elsbeth, Erwin, Henk, Jac en Ronald. Jammer genoeg hadden Elsbeth en Erwin zich al vroegtijdig afgemeld in verband met ziekte en een blessure. Frouk zag het zaterdagochtend alsnog niet zitten om de strijd met de elementen aan te gaan en had dan ook afgezegd. Bleven er een drietal strijders over die het aandurfden om de elementen te trotseren.
Na een prettig ontvangst in het MFC in Onstwedde waar wij onze startnummers konden afhalen was het een komen en gaan van hardlopers, wandelaars, vrijwilligers en EHBO-ers. Dit was zeer aangenaam omdat het weer buiten nog niet uitnodigend was. Het was namelijk lichtjes begonnen met regenen. Dus om vijf voor elf de tassen in de auto en direct door naar de start. De start van de 4 uitgezette afstanden was gelijktijdig wat, gezien het aantal deelnemers, heel goed te doen was. Wij hadden ons ingeschreven voor de crossloop over 18,9 km.
Na de start ging het verharde al vrij snel over in onverhard. Dit betekent opletten! Ijzige stukken werden afgewisseld met sneeuwbedekte stukken en vervolgens weer stukken waar helemaal niets lag. Over de bospaden was het oppassen voor boomstronken en in de bochten was het oppassen dat je niet weggleed evenzo op schuine hellinkjes die verdekt onder een sneeuwlaag voor onverwachte situaties zorgden.
De vele vrijwilligers aan het parkoers, evenals de diverse verzorgingsposten, zorgden ervoor dat we veilig en zonder enige tekortkoming rond konden komen. De gepijlde route was goed te volgen op één puntje na. Op het bordje stond “10 km rechts”. Wij samen met enkele andere lopers van de mik, hoe dan? Wij lopen 18,9 km en daarvoor staat er helemaal geen bordje. Verwarring alom totdat Henk de loze opmerking maakte: wij zien hier op het 10 km-punt en we moeten hier gewoon rechtsaf. Hoe simpel kan het zijn . . . Ik weet niet waar we terecht gekomen waren als we Henk niet bij ons hadden gehad. . .
Doordat het constant het een beetje regende en we dan voor de wind liepen, wat aangenaam voelde, en dan weer tegen de wind in moesten, wat weer een stukje afzien was maakte het, in samenhang met de ondergrond, tot een uitdagend geheel.
We wisten echter dat bij de eindstreep een lekkere bak snert op ons stond te wachten. Dit heeft ons alledrie gestimuleerd om de genoemde afstand ruim binnen de twee uren te lopen. Nou, die snert was meer dan de moeite waard, Chapeau!
We hebben deze loop nu in winterse omstandigheden meegemaakt maar hij zal ongetwijfeld in wat zonnige omstandigheden minstens zo mooi zijn. Dus een aanbeveling voor volgend jaar!
