Op 2 februari vond onder prachtige weersomstandigheden de 50e editie van de midwintermarathon plaats.
Koert en Ans hadden zich weer ingeschreven, helaas kon Koert nog niet meedoen, in zijn plaats ging Stijn mee. De te lopen afstand was de 10 Engelse Mijl en de start was om 11.15 uur.
Het vertrek vanuit een mistig Garrelsweer was al om 8.30 uur en eerst nog via Eelde waar 2 collega’s werden opgepikt.
Tegen 10.30 uur aangekomen op de P+R van Apeldoorn waar de pendelbussen klaar stonden en we snel maar als haringen in een ton naar de start werden gebracht. Gauw omkleden in het concertgebouw en met rasse schreden naar de start waar we maar net op tijd waren.
Wat een feestje is het om in Apeldoorn te lopen. Prachtig heuvelachtig maar ook pittig parcours, mooie doorkijkjes in heb bos met het zonnetje die er doorheen probeert te schijnen.
En natuurlijk veel muziek- van drumbands tot shantykoor- en aanmoedigingen onderweg. Ook de verzorgingsposten waren goed uitgerust met zowel thee als sportdrank, kortom een uitstekende organisatie. Wat wil je nog meer.
Na de loop werden de tekorten weer aangevuld, soep en broodjes stonden klaar. Wat smaakt dat dan goed. Geen top prestaties, wel een TOP dag!
https://www.flickr.com/photos/147551890@N02/albums/72177720323585822/with/54305580930
Door Monique
Om dit schema te kunnen maken wordt er eerst een loopanalyse gemaakt. Omdat ze vandaag beide in Apeldoorn te vinden waren leek het hen handig dat te combineren: na een paar sprintjes was Menno lekker opgewarmd (alhoewel, misschien niet super verstandig bleek later). Daarna nog genoeg tijd om even lekker te chillen in het theater onder het genot van zelfgemaakte bananenpannenkoeken.
we mochten van start! Het was prachtig weer: helderblauwe lucht en een lekker winters zonnetje. Een hele mooie route in de omgeving rondom Apeldoorn: veel groen, bos, een paar klimmetjes en leuke hotspots zoals de Apenheul en Paleis het Loo. Ik (Monique) liep door wat slaaptekort mentaal niet heel lekker, maar toch kunnen genieten onderweg. Geïnspireerd door het motto van de loop – “Je loopt sneller als je lacht!” – zette ik een
scherpen is niet gelukt, maar toch gefinisht in een mooie 2:05:17. De Asselronde maakt grotere lussen en bevat meer (gladde en sneeuwachtige) bospaadjes. Menno (ik citeer) “liep als een krant”, niet echt lekker dus. Ondanks dat je zou zeggen dat hij al enige hardloopervaring heeft opgedaan, toch wat (beginners)foutjes gemaakt in de voorbereidingen. Waren het de nieuwe schoenen? De loopanalyse inclusief sprintjes vooraf? Stijve kuiten zorgden ervoor dat hij niet erg lekker liep. Maar goed, laten we het erop houden dat je van de zwaardere loopjes juist sterker wordt. 
Ondanks wat hobbels onderweg (letterlijk en figuurlijk) hebben we genoten. Heel erg leuk om dit als vader en dochter te kunnen doen. Volgend jaar