Midwinter Marathon Apeldoorn – 3 februari 2019


Door Monique

Het eerste weekend van februari wordt traditiegetrouw de Midwinter Marathon georganiseerd, het oudste nog bestaande hardloopevenement van Nederland. Dit jaar vond de 46ste editie plaats. Voor Menno alweer de 4e keer dat hij de Asselronde (25KM) liep en Monique liep voor de tweede keer de Mini-Marathon van 10 EM (16,1KM). Om 8 uur ’s ochtends vertrokken we vanuit Groningen – het is maar waar je je wekker voor wilt zetten op zondag – naar Apeldoorn. Rond half 10 kwamen we aan in theater Orpheus, op steenworp afstand van de start/finish aan de Loolaan. Lekker op tijd, omdat Menno een afspraak had met Paul Zwama, een topatleet die voor hem een persoonlijk marathonschema maakt.  Om dit schema te kunnen maken wordt er eerst een loopanalyse gemaakt. Omdat ze vandaag beide in Apeldoorn te vinden waren leek het hen handig dat te combineren: na een paar sprintjes was Menno lekker opgewarmd (alhoewel, misschien niet super verstandig bleek later). Daarna nog genoeg tijd om even lekker te chillen in het theater onder het genot van zelfgemaakte bananenpannenkoeken.

Om 11:15 startte de Mini-Marathon. “The Final Countdown” werd ingezet: we mochten van start! Het was prachtig weer: helderblauwe lucht en een lekker winters zonnetje. Een hele mooie route in de omgeving rondom Apeldoorn: veel groen, bos, een paar klimmetjes en leuke hotspots zoals de Apenheul en Paleis het Loo. Ik (Monique) liep door wat slaaptekort mentaal niet heel lekker, maar toch kunnen genieten onderweg. Geïnspireerd door het motto van de loop – “Je loopt sneller als je lacht!” – zette ik een
glimlach op en vlogen de kilometers voordat ik er erg in had voorbij. Mijn tactiek om tot de helft een beetje in te houden en vanaf 8 kilometer te versnellen heeft ervoor gezorgd dat ik ben gefinisht in een pr: 1:16:40. Ruim 10 minuten sneller dan vorig jaar! Mooi meetpunt.
Menno startte om 11:45. Het doel om zijn tijd van vorig jaar iets aan te scherpen is niet gelukt, maar toch gefinisht in een mooie 2:05:17. De Asselronde maakt grotere lussen en bevat meer (gladde en sneeuwachtige) bospaadjes. Menno (ik citeer) “liep als een krant”, niet echt lekker dus. Ondanks dat je zou zeggen dat hij al enige hardloopervaring heeft opgedaan, toch wat (beginners)foutjes gemaakt in de voorbereidingen. Waren het de nieuwe schoenen? De loopanalyse inclusief sprintjes vooraf? Stijve kuiten zorgden ervoor dat hij niet erg lekker liep. Maar goed, laten we het erop houden dat je van de zwaardere loopjes juist sterker wordt.

Als kers op de taart belandde Menno ook nog in de medische tent: een gat in zijn sok had ervoor gezorgd dat er een bloedblaar was ontstaan. Gelukkig had Menno hier geen last van gehad tijdens het lopen en kon deze behandeld worden – zoals op de foto te zien kon hij nog lachen.
Ondanks wat hobbels onderweg (letterlijk en figuurlijk) hebben we genoten. Heel erg leuk om dit als vader en dochter te kunnen doen. Volgend jaar
weer!